Piano solo op z'n best: Tharaud bracht de Goldbergvariaties tot hun recht als geen ander

De Goldbergvariaties van Bach zijn tijdloos - in meerdere betekenissen van het woord. Soms nemen ze ook een loopje met de tijd, net zoals de graaf naar wie ze genoemd zijn de komst van zijn slaap wilde versnellen. Wanneer Alexandre Tharaud plaats neemt achter de piano, dan weet je dat er niets mis kan gaan, hoe uniek de interpretatie ook mag worden. Valerie Teirlinck observeerde hem aandachtig, maar keek ook eens rond naar de medeluisteraars in de zaal, zoals dat nu eenmaal gaat in ons Kraakhuis. Hieronder haar weerslag van dit concert.


Een Parijse pianist zonder piano verlaat zijn huis.
Houterig en gespannen strekt hij zich uit in de dialoog met het klavier
alsof hij vergeet te ademen.
Hij ontdooit op de stille klanken
maar de snelheid verscherpt zijn blik.

Hij lijkt zich te ontfermen over de pijnen van zijn luisteraars
onder de vleugel van Bachs variaties.

Oogleden worden zwaar.
De wildernis van de Barok blaast hen haast omver.
Enkelen verdwalen.
Een vrouw vouwt haar handen op haar hart
alsof ze hierdoor de klanken beter kan omarmen.

Een jongen vlucht in de schoot van zijn moeder,
hij verliest de strijd met de zwaartekracht.

Was het nu net dat waar de graaf zo naar hunkerde.
Door de vingers van de jonge Goldberg
weerklonk echter steeds de slapeloosheid.