Een feest voor oog en oor: Symfonieorkest Vlaanderen & Philippe Thuriot

Op 8 februari landde Symfonieorkest Vlaanderen in onze concertzaal met een programma dat zeer naar de zin was van Aike Roodenburg. Hieronder licht zij toe waarom. De treffende tekeningen werden live gemaakt door Irmine Remue. Daarnaast is er ook nog een fotoverslag door Wouter Maeckelberghe.
 

De theatraliteit van moderne klassieke muziek. 

Een avond gevuld met Igor Stravinsky, Pierre Boulez, Claude Debussy en Peter Vermeersch doet mij op het puntje van mijn stoel zitten, lachend om mij heen kijken en mijn buurman in de zij porren. Alsof ik terug als kind in de Efteling ben en door het audiovisuele spektakel geroerd raak. Theatraliteit, dat is wat deze avond ademt.



Wie de scène in Les Intouchables gezien heeft, waarin acteurs Francois Cluzet en Omar Sy - in de rollen van Philippe en Driss – discussiëren over klassieke muziek versus lichte muziek, weet: klassieke muziek is saai. Echter, ik heb zo het vermoeden dat het fenomeen ‘moderne klassieke muziek’ even aan hen voorbij is gegaan. En dat is een gemis.

Het modernisme, of maximalisme in termen van o.a. Richard Taruskin, staat voor de vooruitstrevende en revolutionaire muzikale keuzes die componisten vanaf het begin van de 20e eeuw maakten. Waar Stravinsky het ritme tot primaire parameter benoemde, Schönberg met atonaliteit aan de slag ging en de na-oorlogse Pierre Boulez alles in het radicale doortrok met zijn integraal serialisme, werden de vaste normen en waarden uit de klassieke muziek van de eeuwen ervoor in vraag gesteld.



Met het deconstrueren van de normen van deze muziek, ontstond er een nieuw soort vrijheid, die componisten de mogelijkheid gaf meer intuïtief met de voorgeschreven vormen en regels om te gaan. Deze vrijheid gaf ook ruimte voor een nieuw fenomeen, namelijk de theatraliteit. Het performatieve karakter van de muziek, die steeds meer technieken en klankkleuren durft toe te passen binnen het kader van het orkest, nodigt ook de spelers uit tot een meer theatrale invulling van hun muzikale performance. Ik zie glimlachende violisten, walsende blazers en dirigent Case Scaliogne met grootste mimiek.

Vooral het nieuwste stuk van Peter Vermeersch, met accordionist Philippe Thuriot, is een feest voor oog en oor. Het zuchten en kreunen van de accordeon wordt bijgestaan door een zwoegende en wiegende Thuriot en het lichtvoetige contact tussen dirigent Case Scaliogne en de solist zorgt meermaals voor gegrinnik. Het volksliedje dat wordt afgewisseld met meer chaotische klanken geeft een nieuw kleurenpalet aan het orkest en de concertzaal.



Meer kleur, meer klank, meer performance. Ik glim.