Christina omarmt De Bijloke en beschrijft Côté Jardin in lovende woorden

Côté Jardin 2019

Het lange wachten voor het stembureau in mijn gemeente. Het veel te snel naar Gent rijden om geen concert te missen op deze zondag in mei, waar de Roma-muziek deze Côté Jardin met vuur en vlam opent. Het publiek zwelt aan, beweegt zich van de Concertzaal naar die Schone Groene Picknickplek.



Omringd door de andere architecturale parels - het STAM, het KASK - vleien mannen, vrouwen, kinderen zich neer op stoelen en banken, onder een tent, hoewel het goede weer stand houdt, en een misnoegde bezoeker zich afvraagt: “waar is dat podium hier?”.



Maar in de zaal, het Vijfde Brandenburgse Concerto van Bach. Niemand die nog klaagt. Een poort gaat open, deze muziek baant zich een weg naar een lichtgevende Concertzaal. En het ontroerende stuk ‘Song of Birds’, aangedreven door klavecinist en dirigent Korneel Bernolet, jaagt wolken weg, met stijl, met pracht. Aan de muzikanten van Apotheosis: dank voor deze godendrank.



We bewegen verder van een feestelijk gerecht, buiten op een bankje, naar The Great American Songbook. Het Symfonieorkest Vlaanderen, operazangers en het bruisende Broadway, 1920-50. ‘Cry me a River, well you can cry me a river,… I cried a river over you’ - Ella Fitzgerald. Ontroerend hoe een jonge vrouw op het podium nu deze rivier  hoorbaar maakt.



En het feest gaat door. Het publiek zwelt verder aan. De weide als een zuiders deken. De Concertzaal als een oase, een brede waaier van Westerse Klassieke muziek, Oosterse improvisaties en jazz doet bewegen bij Picea Orientalis.



Een frisse wind bij de trapeze: slingerend weerwerk buiten, het kijken, het ingehouden plezier tot aan het slotstuk. Een warme handengolf laat zich horen. Waw. Het knallen van enkele flessen, het veilig inslapen van een baby, het weerzien van vrienden, het loopt over in Rock en Roll in een volle mensenzaal.



Waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe? Ik weet het niet. Ik zie veel wevende handen hier, en het wordt lichtjes zweven op de golven van een kleurrijk klanktapijt.



Heerlijk Gent. Dan toch een stukje Eden, dit jaarlijks feest op de Bijlokesite. We zien elkaar terug. We omhelzen.

Er wordt gezongen op de terugweg.



Tekst: Christina Vanderhaeghe 
Beeld: Geert Vandepoele